رسالت

در این وبلاگ ،اشعار و مطالب علمی و فرهنگی اینجانب آمده است .

رسالت

در این وبلاگ ،اشعار و مطالب علمی و فرهنگی اینجانب آمده است .

رسالت

به سایت شخصی اینجانب مراجعه شود
alirejali.ir

بایگانی
  • ۰
  • ۰

باسمه تعالی

دعای شعبانیه

الهی ز عشقت دلم بی‌قرار
ز شوقت دلم هست در انتظار
بده دیده‌ای، جلوه‌ای کن مرا
که جز تو ندارم به دل هیچ یار


شرح و تفسیر هر مصرع

۱. الهی ز عشقت دلم بی‌قرار

  • در این مصرع، شاعر از بی‌قراری دل خود در اثر عشق الهی سخن می‌گوید.
  • واژه‌ی الهی نشان از نیایش و طلب از خداوند دارد.
  • عشق الهی در عرفان، مقامی والا است که موجب بی‌تابی و اضطراب سالک می‌شود.
  • بی‌قراری نشانه‌ای از عشق حقیقی است؛ چراکه عاشق هیچ‌گاه در فراق محبوب آرام نمی‌گیرد.

۲. ز شوقت دلم هست در انتظار

  • شوق در اصطلاح عرفانی، به معنای میل شدید و اشتیاقی سوزان نسبت به وصال معشوق است.
  • این مصرع اشاره دارد به انتظار سالک برای رسیدن به لقاءالله، که از مهم‌ترین آرمان‌های عارفان است.
  • انتظار، حالتی میان خوف و رجاست؛ از یک‌سو، ترس از دوری و از سوی دیگر، امید به وصال.

۳. بده دیده‌ای، جلوه‌ای کن مرا

  • دیده در اینجا به چشم باطن و بصیرت عرفانی اشاره دارد که انسان را قادر می‌سازد حقیقت را ببیند.
  • این درخواست از خداوند، مشابه دعای حضرت موسی (ع) است: "رَبِّ أَرِنِی أَنْظُرْ إِلَیْکَ" (خدایا، خود را به من نشان بده تا به تو بنگرم).
  • جلوه اشاره به تجلی اسماء و صفات الهی دارد، که عارفان آرزوی مشاهده‌ی آن را دارند.
  • این مصرع به حقیقت کشف و شهود عرفانی اشاره می‌کند.

۴. که جز تو ندارم به دل هیچ یار

  • این مصرع بیانگر مقام توحید افعالی و توحید ذاتی است؛ یعنی سالک در دل خود، جز خدا هیچ معشوق، محبوب و پناهی ندارد.
  • در عرفان، رسیدن به این مقام فنا فی الله نامیده می‌شود، که در آن هر چیزی غیر از خدا محو و بی‌ارزش می‌شود.
  • این بیت، تداعی‌کننده‌ی آیه‌ی "إِنِّی وَجَّهْتُ وَجْهِیَ لِلَّذِی فَطَرَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ" است؛ یعنی دل و جان، سراسر به سوی خداوند معطوف می‌شود.

نتیجه‌گیری

این شعر، دعایی عاشقانه و عرفانی در قالبی کوتاه است که حالات درونی یک سالک مشتاق را بیان می‌کند. از بی‌قراری ناشی از عشق آغاز می‌شود، به انتظار وصال می‌رسد، سپس درخواست چشم حقیقت‌بین و تجلی الهی را مطرح می‌کند و در نهایت، به یگانگی خدا در دل سالک ختم می‌شود.

 

دعای شعبانیه یکی از دعاهای معروف و عمیق عرفانی است که از امام علی (ع) نقل شده و در ماه شعبان خوانده می‌شود. این دعا جایگاه ویژه‌ای در میان مناجات‌های اهل بیت (ع) دارد و از آن به‌عنوان یکی از والاترین مناجات‌های معرفتی یاد می‌شود. در این دعا، سالک راه حق با لحنی عاشقانه، درخواست تقرب به خداوند را مطرح می‌کند و حقایقی عمیق از توحید، معرفت نفس، و عشق الهی را بازگو می‌نماید.

ساختار و محتوای دعای شعبانیه

۱. توسل و درخواست نور الهی: دعا با حمد و ثنای الهی آغاز می‌شود. بنده از خداوند طلب نور، محبت، و رحمت می‌کند:
وَاسْمَعْ دُعَائِی إِذَا دَعَوْتُکَ، وَاسْمَعْ نِدَائِی إِذَا نَادَیْتُکَ، وَأَقْبِلْ عَلَیَّ إِذَا نَاجَیْتُکَ...

۲. طلب قرب الهی و عشق به ذات حق: یکی از مهم‌ترین بخش‌های دعا، جملاتی است که اوج عشق بنده به خدا را نشان می‌دهد. سالک از خدا می‌خواهد که او را از خود دور نکند و همیشه در قرب او باشد:
إِلَهِی هَبْ لِی کَمَالَ الانْقِطَاعِ إِلَیْکَ، وَأَنِرْ أَبْصَارَ قُلُوبِنَا بِضِیَاءِ نَظَرِهَا إِلَیْکَ...

۳. معرفت نفس و شناخت حقیقت: دعا تأکید دارد که شناخت خداوند از طریق درک حقیقت وجودی خود انسان ممکن است. لذا دعاکننده از خداوند می‌خواهد که پرده‌های حجاب را کنار بزند و او را به درک حقیقت هستی نائل کند.

۴. اظهار فقر و نیاز مطلق: دعاکننده خود را نیازمند و تهیدست در برابر عظمت الهی می‌بیند و از خداوند طلب رحمت و مغفرت می‌کند:
إِلَهِی أَغْنِنِی بِتَدْبِیرِکَ لِی عَنْ تَدْبِیرِی، وَبِاخْتِیَارِکَ عَنِ اخْتِیَارِی...

۵. ذکر و تضرع عاشقانه: این دعا لحنی عاشقانه دارد و پر از شوق دیدار و نزدیکی به خداوند است. تعابیری مانند «إِلَهِی مَا أَلَذَّ خِطَابَکَ لِلضُّعَفَاءِ، وَمَا أَحْلَی مَا طَابَتْ بِهِ الرُّوحُ مِنْ ذِکْرِکَ» نشان از این شوق دارند.

جنبه‌های عرفانی و فلسفی دعای شعبانیه

  • قرب الهی: در این دعا، انسان نه‌تنها به عنوان یک بنده‌ی محتاج بلکه به عنوان یک سالک عاشق مطرح می‌شود که نهایت آرزویش، وصول به حق است.
  • معرفت نفس: مطابق حدیث "مَنْ عَرَفَ نَفْسَهُ فَقَدْ عَرَفَ رَبَّهُ", دعا به اهمیت شناخت درونی برای رسیدن به خدا اشاره دارد.
  • فنای فی الله: دعا با درخواست برای کمال الانقطاع نشان می‌دهد که اوج سلوک، رسیدن به مرحله‌ی فنا و محو شدن در ذات الهی است.

نتیجه‌گیری

دعای شعبانیه یک مناجات ویژه و پرمغز است که مسیر بندگی عاشقانه را ترسیم می‌کند. در این دعا، روح سالک از طلب عفو و مغفرت به سمت عشق و وصال الهی حرکت می‌کند. این دعا، یکی از متون ارزشمند عرفانی شیعه است که تأمل در مضامین آن می‌تواند راهی برای رسیدن به حقیقت باشد.

تهیه و تنظیم

دکتر علی رجالی

  • ۰۳/۱۲/۱۵
  • علی رجالی

نظرات (۰)

هیچ نظری هنوز ثبت نشده است

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی